Του Θωμά Σαββίδη*, Αναπληρωτή Καθηγητή του ΑΠΘ και Αντιπροέδρου του Οργανισμού Διεθνοποίησης της Ελληνικής Γλώσσας.
Οι αρχαίοι Έλληνες ξεκίνησαν, ως ημινομαδικός λαός, από την
ινδοευρωπαϊκή τους πατρίδα προς την βαλκανική χερσόνησο η οποία εκείνη
την εποχή ήταν καλυμμένη από τέλματα και παρθένα δάση. Σε αυτό το
σκηνικό η επιβίωση θα ήταν δύσκολη εάν αυτοί δεν στρέφονταν από πολύ
νωρίς προς ανατολάς με την δημιουργία των αποικιών για την εξασφάλιση
της επάρκειας κυρίως των τροφίμων. Έτσι η χλωρίδα και η πανίδα της
Ελλάδος υπέστησαν αναγκαστικά μια τεράστια διαδικασία “εξανατολισμού”.
Κατά τον Ησίοδο (700 π.Χ.) η αρχή του κόσμου ήταν ο Πόντος, συγκεκριμένα
ο Καύκασος, και το τέλος τα όρη του ‘Ατλαντα. Στους δύο αυτούς πόλους
του οριζόντιου άξονα, του τότε γνωστού κόσμου, συμβολικά εξέτειαν την
ποινή τους οι δύο Τιτάνες ο Προμηθέας και ο ‘Ατλαντας αντίστοιχα.
Μερικούς αιώνες αργότερα, καθώς ο κόσμος επεκτεινόταν μόνο ανατολικά, ο
Πόντος από αρχή του κόσμου έγινε το κέντρο του.
Φυτά και ζώα, άγνωστα μέχρι εκείνη την εποχή, μεταφέρθηκαν μέσω του
Πόντου από την Συρία και άλλες χώρες της εγγύς ανατολής προς την Ελλάδα.
Στη συνέχεια με τον εποικισμό της κάτω Ιταλίας από τους Έλληνες, και
τελικά με τις ρωμαϊκές εκστρατείες, αυτά τα φυτά και ζώα έγιναν γνωστά
όχι μόνο στην Aπεννινική χερσόνησο αλλά και στους πέραν των ‘Αλπεων
κελτικούς ή γερμανικούς βαρβαρικούς λαούς.