Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012
Δευτέρα 21 Μαΐου 2012
Κυριακή 20 Μαΐου 2012
ΤΕΙ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Νέα πρόκληση - Αποχώρησε η Ρεπούση στο «ενός λεπτού σιγή» για τη Γενοκτονία των Ποντίων
Βουλή: Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
Πέμπτη 17 Μαΐου 2012
Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων
Πέμπτη 10 Μαΐου 2012
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.
Δευτέρα 7 Μαΐου 2012
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Τρίτη 24 Απριλίου 2012
Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μια επέτειος
ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΜΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012 ΩΡΑ 19.00
Λ.ΝΙΚΗΣ 1, ΤΚ:54624, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΗΛ:2310 227-822 FAX:2310 227-213
e-mail:info@poe.org.gr
www.poe.org.gr
Θεσσαλονίκη, 24-4-2012
Αρ.Πρ.:4979
Θέμα: Μεγάλη ποντιακή συναυλία στην Δράμα
Σάββατο 21 Απριλίου 2012
Η γενοκτονία των Αρμενίων ήταν μόνο η αρχή
Εκδήλωση μνήμης για την γενοκτονία των Αρμενίων
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
Η γενοκτονία των Αρμενίων σε κόμιξ στα γαλλικά σχολεία
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012
«Προσφυγικός Ελληνισμός» Από τη Γενοκτονία και την Καταστροφή στην επιβίωση και την ανάπτυξη της Ελλάδας
Η Περιφέρεια Β’ Τομέα Αθηνών, ο Σύλλογος Ποντίων Μεταμόρφωσης «Ο ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ» και ο Εκπολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε», συνδιοργανώνουν εκδήλωση με ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟ που θα λάβει χώρα στο συνεδριακό κέντρο « Κτήμα Δηλαβέρη» στην Μεταμόρφωση Αττικής.Σπουδαίοι καλλιτέχνες του ποντιακού και μικρασιατικού χώρου θα τιμήσουν την εκδήλωση με την παρουσία τους.
Παρουσιαστής της εκδήλωσης θα είναι ο καταξιωμένος ηθοποιός Λάζος Τερζάς.
Στην εκδήλωση αυτή:
- θα μιλήσουν ο δώκτορ Αντώνης Παυλίδη και ο καθηγητής Νικόλαος Ουζούνογλου
-Ο Ηλίας Υφαντίδης θα παίζει λύρα και θα τραγουδήσει
-Η χορωδία από τον χορευτικό όμιλο Πνευματικού Κέντρου Νέας Ερυθραίας θα τραγουδήσει.
-Θα προβληθεί βίντεο με τίτλο «Πρόσφυγες του 1922, Σμύρνη, Αθήνα, Πειραιάς».
Θα εκτεθούν παιδικές ζωγραφιές με θέμα «Σμύρνη-Πόντος-Κωνσταντινο
Ο σύλλογος μας θα παρουσιάσει χορούς και τραγούδια του αγαπημένου μας Πόντου.
Ο εκπολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε» θα παρουσιάσει χορούς της Ιωνίας.
Στο κλείσιμο της βραδιάς οι συμμετέχοντες σύλλογοι θα προσφέρουν εδέσματα απο τις αλησμόνητες πατρίδες μας.Θα χαρούμε να σας δούμε και εσάς στην εκδήλωση !!!
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012
Η παρουσία των Μικρασιατών στην εκδήλωση της ΝΔ για τις Γενοκτονίες
Για άλλη μια φορά είμασταν οι «φτωχοί συγγενείς» σε μια σημαντικη ημερίδα που διοργάνωσε ένας πολιτικός φορέας και μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές, με μοναδική μας συμμετοχή, ένα παράπονο του προέδρου της ΟΠΣΕ, ο οποίος διάβασε ενα τυπικό χαιρετισμό περί δράσης της Ομοσπονδίας σε ένα… φάσμα πεδίων; και την υποτυπώδη παρουσία εκπροσώπων 4-5 Μικρασιατικών Σωματείων. Την ίδια ώρα ο Ποντιακός Ελληνισμός εκπροσωπήθηκε με δυναμική και αριθμητικά στιβαρή παρουσία, ενώ δυναμική ήταν και η παρουσία των Ασσυρίων και των Αρμενίων.
Κι ενώ από την πλευρά των διοργανωτών φάνηκε πως υπήρχε ως ενα βαθμό σχεδιασμός της εκδήλωσης με θέμα την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων (όλων των Ελλήνων της Ανατολής) εξαρχής ο επισκέπτης και το κοινό «θεωρούσε» ότι το θέμα για άλλη μια φορά αφορούσε αποκλειστικά την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και μόνον.
Από την είσοδο της αίθουσας υπήρχαν δεξιά και αριστερά ειδικά σταντ με φωτογραφίες και κείμενα για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Αρμενική και Ασσυριακή γωνιά, βιβλία για την γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενίων, ενώ ακόμα και η πληροφοριακή πινακίδα του Ξενοδοχείου προς την αιθουσα, αναφερόταν σε Εκδήλωση Ποντίων!!!Δεν υπήρχε καμιά αναφορά ή παρουσία με φωτογραφικό υλικό της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Προποντίδας, της Κωνσταντινούπολης, της Ανατολικής Θράκης κι αυτό είναι μεγάλη ευθύνη των δευτεροβάθμιων οργάνων του Προσφυγικού Ελληνισμού και ειδικά της ΟΠΣΕ, η οποία έδειξε ανίκανη να κάνει το ελάχιστο και αυτονόητο, να ενημερώσει , έστω, τα σωματεία που εκπροσωπεί και να τα παροτρύνει να στηρίξουν τουλάχιστον με την παρουσία τους μια σημαντική εκδήλωση για τη γενοκτονία.
Ακόμα και ο χαιρετισμός του εκπροσώπου του Προέδρου της ΝΔ Α.Σαμαρά, τομεάρχη Εξωτερικών και κάκιστα ενημερωμένου Πάνου Παναγιωτόπουλου, υπήρξε προσβλητικός ( τα βίντεο που ανέβηκαν στο mikrasiatistv.gr αποτελούν αδιάψευστους μαρτυρες) προς τους Μικρασιάτες, καθώς χαιρέτισε μόνο…τα Ποντιακά Σωματεία, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους, ενώ συνέχισε στο ίδιο μοτίβο τις δηλώσεις του, δίνοντας και την είδηση ότι στο πρόσφατο ταξίδι του στο Ισραήλ ο Πρόεδρος της ΝΔ Α.Σαμαράς έλαβε την διαβεβαίωση ότι η Ισραηλινή Βουλή (Κνεσετ) είναι έτοιμη να συζητήσει το θέμα της Γενοκτονίας…των Ποντίων, αρκεί να βρεθεί έστω και ένας βουλευτής που θα προωθήσει το ζήτημα στη βουλή!
Εξαίρεση αποτέλεσε ο λόγος του Προέδρου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας Γ.Παρχαρίδη, ο οποίος, ιδιαίτερα προσεκτικός και ενωτικός, προς τιμήν του, σε καθε αποστροφή του λόγου του αναφερόταν τουλάχιστον στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής. Κι αυτό από ένα δευτεροβάθμιο όργανο όπως είναι η ΠΟΕ, το οποίο έχει επιδείξει ένα τεράστιο έργο για την ανάδειξη του ζητήματος της αναγνώρισης της γενοκτονίας όλα αυτά τα χρόνια σε Ελλάδα και εξωτερικό σε αντίθεση με μας, οι οποίοι μην έχοντας να επιδείξουμε ανάλογο, αρκούμαστε μόνο στις διαμαρτυρίες και στα μνημόσυνα…
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός, έτρεξε όλα αυτά τα χρόνια το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, το τεκμηρίωσε, το ανέδειξε, ωστόσο η σημερινή προσπάθεια για διεθνή αναγνώριση του ζητήματος, προυποθέτει και τη συμμετοχή των υπολοίπων Μικρασιατών, οι οποίοι όλα τα προηγούμενα χρόνια διακριτικά σιωπούσαν.
Ετσι φτάσαμε σήμερα να μιλάμε για αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής μαζί με του Αρμένιους και τους Ασσύριους, βασιζόμενοι στην εργασία για την τεκμηρίωση ουσιαστικά της γενοκτονίας του Πόντου, καθώς φαίνεται πως δεν υπάρχει πλέον χρόνος για να καλύψουν οι υπόλοιποι Μικρασιάτες το χαμένο έδαφος. Βρισκόμαστε στο στάδιο των προσπαθειών για διεθνοποίηση της αναγνώρισης των γενοκτονιών και ήδη έχουμε αργήσει σύμφωνα με τον στρατηγικό σύμβουλο Νίκο Λυγερό, να περάσουμε στο επόμενο στάδιο της Ποινικοποίησης τους.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο οργανωμένος προσφυγικός κόσμος αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να αναδείξει τα ζητήματα που μας αφορούν, να εμπνεύσει, να οργανώσει και να διεκδικήσει!
Το ερώτημα είναι τι κάνουμε όλοι εμείς που παρακολουθούμε με θλίψη τα τεκταινόμενα στο χώρο, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε σχέδιο, ούτε στρατηγική και δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που μπορούμε να βοηθήσουμε την παρούσα ομάδα, η οποία εκπροσωπεί τον Προσφυγικό Ελληνισμό σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη χρονική συγκυρία.
Τα Μικρασιατικά Σωματεία, πρέπει να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να ενεργοποιηθούν σύντομα, ώστε να αποτελέσουν μία υπολογίσιμη δύναμη και όχι μία αναλαμπή του παρελθόντος, που σαν τους Ποσειδωνιάτες του Καβάφη, συγκεντρώνονται για να κάνουν γιορτές και να θυμηθούν τις ρίζες τους, αλλά δεν έχουν ορμή και δυναμισμό για να διεκδικήσουν τα ουσιώδη!
Βιντεο δειτε ΕΔΩ
Δημήτρης Παντέλας
Γ.Γ.Ενωσης Μικρασιατών Θήβας
Δ.Δικτύου Μικρασιάτης
Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012
"Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι: Τρεις γενοκτονίες, ιστορική μνήμη - στρατηγική αναγνώρισης"
"Δομικά και στρατηγικά στοιχεία της διαδικασίας διόρθωσης γενοκτονιών"
Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012
Η γενοκτονία των Ποντίων: όταν το λευκό γίνεται μαύρο
Η γενοκτονία των Ποντίων σε σχέση με τη γενοκτονία των Αρμενίων ήταν πιο μελετημένη διότι δεν έπρεπε να αφήσει ίχνη που να μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν ως κατηγορίες εναντίον των Τούρκων εθνικιστών. Πιο συγκεκριμένα ο Αυστριακός υπουργός εξωτερικών δίνει αναφορά στο Βερολίνο για την πολιτική των συμμάχων τους.
«Η πολιτική των Τούρκων είναι μέσω μιας γενικευμένης καταδίωξης του ελληνικού στοιχείου, να εξοντώσει τους Έλληνες ως εχθρούς του κράτους, όπως πριν τους Αρμενίους. Οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης των πληθυσμών, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης από τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπιζόμενοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από πείνα. Τα εγκαταλειπόμενα σπίτια των εξοριζομένων λεηλατούνται από τα τουρκικά τάγματα τιμωρίας ή καίονται και καταστρέφονται. Και όλα τα άλλα μέτρα τα οποία εις τους διωγμούς των Αρμενίων ευρίσκοντο εις ημερησίαν διάταξιν, επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον των Ελλήνων.»
Αυτή η μαρτυρία δεν είναι μόνο ενδεικτική της μεθόδου, αναδεικνύει επίσης το πρόβλημα των επιπτώσεων όταν δεν υπάρχει καταδίκη και αναγνώριση μιας γενοκτονίας. Διότι μια γενοκτονία μπορεί να κρύβει άλλη μία. Οι αντιδράσεις που υπήρξαν σε σχέση με τη γενοκτονία των Αρμενίων δεν επαρκούσαν για να μην υπάρξει η γενοκτονία των Ποντίων. Στην ουσία οι Τούρκοι άλλαξαν μόνο μεθοδολογία μα το αποτέλεσμα ήταν και πάλι το ίδιο. Αυτή η αλλαγή δυσκολεύει το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας διότι πολλοί από τους Πόντιους πέθαναν επειδή δεν άντεξαν τις καιρικές συνθήκες του χειμώνα. Και γι’ αυτόν τον λόγο ονομάστηκε στα γαλλικά η γενοκτονία των Ποντίων: Le massacre blanc (Το λευκό μακελλειό). Οι Τούρκοι δεν τους άφησαν να πάρουν μαζί τους ούτε στρώματα, ούτε τρόφιμα. Και τους επέτρεψαν σταθμεύσεις μόνο σε έρημα μέρη. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις γαλλικές μυστικές αναφορές εκείνης της εποχής.
«Εδώ και έξι βδομάδες σφαγές Ελλήνων κατά μάζας έλαβαν χώρα. Ο αριθμός των φονευθέντων φτάνει τις 40.000.»
Και σε άλλη αναφορά βρίσκουμε από την Υπηρεσία Πληροφοριών του γαλλικού Γενικού Επιτελείου Στρατού:
«Από σοβαρές πηγές, 50.000 άτομα εξορίστηκαν στο εσωτερικό με τις γνωστές ήδη συνθήκες. Ο ελληνισμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας υπέστη απόλυτη εξόντωση.»
Συνολικά αυτές οι πληροφορίες δείχνουν την αναγκαιότητα της αναγνώρισης της γενοκτονίας και των Αρμενίων και των Ποντίων για να σταματήσει αυτή η θανάσιμη σειρά με τη Σμύρνη, την Ίμβρο, την Τένεδο, την Κωνσταντινούπολη και την Κύπρο. Ακόμα και τώρα έρχονται οι σκιές του παρελθόντος για να μας θυμίσουν τα εγκλήματα που προσπαθούν να κρύψουν μέσω της αδιαφορίας και της καθημερινότητας. Όμως αυτά τα εγκλήματα δεν παραγράφονται.
Ν. Λυγερός
Πηγή : www.lygeros.org
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Η ανάπτυξη του εθνικισμού του 19ου αιώνα επηρεάζει και το χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιρροή της πρωτοπορίας της αστικής τάξης αρχίζει και διαμορφώνει την ιδεολογία ότι οι Ρωμιοί ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Στην πραγματικότητα ο μακρινός Πόντος έχει ελάχιστη επικοινωνία με την Ελλάδα, που απόκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1821. Η διαδικασία κρίσης ταυτότητας του 19ου και 20ού αιώνα υπήρξε η περίοδος διαμόρφωσης και του σύγχρονου Ελληνισμού. Η αιτία είναι η δημιουργία μιας νέας αυτογνωσίας με νέα δεδομένα. Αποτέλεσμα της κρίσης αυτής είναι η μεταμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας σε μια πολιτική ταυτότητα.
O Πόντος και το επαναστατικό κίνημα
Το ποντιακό ζήτημα έχει άμεση σχέση με το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το κομμουνιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Λένιν ενστερνιζόταν την απελευθέρωση των εθνών, βλέπει την αντίφαση με αυτά που είχε πει: «εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης». Αντίθετα η Ρόζα Λούξεμπουργκ, εγκλεισμένη σε φυλακές του Βερολίνου, καλούσε σε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγοντας: «Καμιά χώρα δεν έχει ελπίδα για πρόοδο εφ’ όσον μένει υπό τουρκική κυριαρχία. Για το Ανατολικό ζήτημα το καθήκον μας είναι να δεχτούμε τον κατακερματισμό της Τουρκίας και να δείξουμε αμέριστη συμπαράσταση προς τους χριστιανικούς λαούς».
Όπως λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η ανάληψη του ρόλου από τους Γερμανούς της ανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι τίποτα άλλο από το μακιγιάρισμα ενός νεκρού. Ο ρόλος της Deutsche Bank είναι καθοριστικός. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να φανατίσουν τους Τούρκους εναντίον των μη-μουσουλμανικών λαών της Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Στα πλαίσια αυτά ο γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς, οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους θα διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας «Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, την Γαλλία, τις Η.Π.Α. και την Ιταλία, αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής.
Η πολιτική οργάνωση στον Πόντο

Τα γραφόμενα στα Τουρκικά για το ζήτημα του Πόντου είναι πανομοιότυπα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλα τα αναφερόμενα βασίζονται σε προπαγανδιστικό βιβλίο που τυπώθηκε το 1922 από το Εκδοτικό Τυπογραφείο Πληροφοριών με τίτλο το «Ζήτημα του Πόντου» (Pontos Meselesi). Πρόκειται για προπαγανδιστικό κείμενο. Σ’ όλες τις πηγές διατυπώνονται οι ίδιες προτάσεις… Κατά το προπαγανδιστικό βιβλίο του 1922, σκοπός ήταν η ίδρυση μιας Δημοκρατίας του Πόντου με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα ή την Σαμψούντα στα εδάφη από το Μπατούμι μέχρι την Σινώπη. Τα γραφόμενα αυτά είναι πολύ μακριά από το να εξηγήσουν τι συνέβη πραγματικά στον Πόντο. Ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις στο Λόγο (Νutuκ) του…
Στη διάρκεια έναρξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ μέχρι τότε οι Πόντιοι έχουν υπηρετήσει μόνο σε υπηρεσίες αγγαρείας στο Οθωμανικό Ναυτικό, καλούνται όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Αυτοκρατορίας να καταταγούν στο στρατό. Αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι με την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου πολλοί χωρικοί λιποτάκτησαν από το στρατό και επέστρεψαν σε περιοχές κοντά στα χωριά τους, με τα όπλα τους ή χωρίς, και διέμειναν σε υπαίθριους χώρους. Με τον τρόπο αυτό αρχίζουν να συγκροτούνται ένοπλες αντάρτικες ομάδες.
Με την προσπάθεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εγκαταστήσει στα χωριά πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εισερχόμαστε στο δεύτερο στάδιο των επεισοδίων. Η απόφαση άρνησης των Ποντίων να δεχτούν τους πρόσφυγες στα χωριά τους αποτελεί την έναρξη της αντίστασης κατά των αρχών. Ενώπιον της κατάστασης αυτής η Κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915, αρχίζει την επιχείρηση κατά των χωριών Οκσέ, Τσιχμάν και Τεύκερης, που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση της εγκατάστασης των προσφύγων. Τα χωριά πυρπολούνται, ο πληθυσμός διασκορπίζεται και οι μάχιμοι άνδρες όπως ο πιο γνωστός Βασίλης Ανθόπουλος –Βασίλη Ουστάς– αρχίζουν και συγκροτούν ένοπλες δυνάμεις ομάδες αντίστασης. Πολλές ένοπλες ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας.
Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, η επικρατούσα άποψη των διανοουμένων είναι ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια Τουρκο-Ποντιακή Ένωση σε ειρήνη και συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής. Στη διάδοση της άποψης αυτής ο ρόλος του «Ανατολικού Κόμματος» υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Χρύσανθου είναι μεγάλη.
Οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων, πράγμα που είχαν αποφασίσει στο συνέδριο τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη. Αρχίζει με την έναρξη του Πολέμου η πρακτική των εκτοπίσεων. Το γεγονός ότι η ιδέα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας βρίσκει εύκολα οπαδούς οφείλεται και στην αντίδραση κατά των ενεργειών των Νεοτούρκων.
Αρχίζει η εποχή ίδρυσης οργανώσεων που έχουν σκοπό την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ποντίων σ’ όλη την περιοχή του Πόντου. Ο Κ. Κωνσταντινίδης, που είναι γιος του πρώην δημάρχου Κερασούντας, του καπετάν Γιώργη, επηρεασμένος από τη διακήρυξη των Σοβιέτ να καθορίσουν οι λαοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τις δικές τους τύχες, οργανώνει την 4 Φεβρουαρίου 1918 στη Μασσαλία Συνέδριο Όλων των Ποντίων με συμμετοχή από τις ευρωπαϊκές χώρες, τις Η.Π.Α. και άλλού. Το Συνέδριο, ελπίζοντας στην υποστήριξη των Σοβιέτ απευθύνει επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών των Σοβιέτ Λέον Τρότσκι. Στην επιστολή αυτή τονίζεται ότι θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να επιστραφεί η Τραπεζούντα στους Τούρκους και ζητείται η υποστήριξη της ιδέας της ανεξαρτησίας του Πόντου.
Ανατολικός και Δυτικός Πόντος
Με την κατάληψη του ανατολικού Πόντου το 1916, ο Πόντος έχει διαιρεθεί σε δύο τμήματα με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί η πορεία των δυο περιοχών. Όταν ο ρωσικός στρατός φθάνει στην Γεμουρά, η πτώση πλέον της Τραπεζούντας είναι αναπόφευκτη. Η τουρκική διοίκηση βλέποντας το αναπόφευκτο της πτώσης της Τραπεζούντας κάλεσε το Μητροπολίτη Χρύσανθο και τους έλληνες προύχοντες και παρέδωσε την τύχη της πόλης σ’ αυτούς αναθέτοντάς τους την προστασία του αμάχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη τελετή ο νομάρχης Αζμί απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε: «πήραμε αυτή τη χώρα από τους Ρωμιούς, τώρα την επιστρέφουμε στους ίδιους».
Όταν οι Ρώσοι εισήλθαν την 16 Αυγούστου 1916 βρήκαν μια ελληνική διοίκηση στην πόλη. Η υποδοχή από τους Έλληνες Ποντίους προς τους Ρώσους ήταν ένθερμη. Ο Χρύσανθος δημιούργησε μια τυπική Βουλή υπό την ηγεσία του που διοίκησε την περιοχή μέχρι την επάνοδο των Τούρκων στην περιοχή. Ο Μητροπολίτης προστάτεψε τις οικογένειες των Μουσουλμάνων που είχαν φύγει από το φόβο των Ρώσων. Επίσης ο ίδιος προσπάθησε να εισαγάγει ένα νέο πνεύμα ισότητας μεταξύ των εθνοτήτων. Η ανεξάρτητη αυτή διοίκηση συμμετείχε στα Σοβιέτ το 1917.
Η κατάσταση στο δυτικό Πόντο είναι πολύ διαφορετική. Οι ένοπλοι αντάρτες που είχαν καταφύγει στα βουνά και που αποτελούνται από ανεξάρτητες ομάδες, ενισχύονται μετά από την έναρξη των εκτοπίσεων του τοπικού πληθυσμού από τους Τούρκους το 1916. Ο Βασίλης Ανθόπουλος συγκροτεί στις 3 Ιουλίου 1916 μια ομάδα ένοπλης αντίστασης στη Σεβάστεια και με την ελπίδα ότι όταν οι ρωσικές δυνάμεις προχωρήσουν προς τον δυτικό Πόντο θα ξεκινήσει γενική επανάσταση. Όμως η διακοπή της ρωσικής προέλασης αλλάζει τα σχέδια του Ανθόπουλου. Πιστεύοντας ότι οι Ρώσοι τον εμπαίζουν, αποφασίζει να δημιουργήσει νέα δεδομένα και με την ένοπλη ομάδα του των 80 ατόμων επιτίθεται σε τουρκικά χωριά σε άτομα που θεωρεί ότι έχουν τυραννήσει τους χριστιανούς και σκοτώνοντας αυτούς καίει τα σπίτια τους, στη συνέχεια συγκρούεται στα Κοτύωρα με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και χάνοντας τη μάχη καταφεύγει στην Τραπεζούντα όπου διαμένει μέχρι το τέλος του Πολέμου. Η αντίδραση των Τούρκων στα συμβάντα αυτά είναι δύο: Οι αντεπιθέσεις των τούρκων τσετέδων και η εξορία. Όσον αφορά την πρώτη φαίνεται ότι είναι μια περισσότερη τοπική αντίδραση. Όπως στην περίπτωση των χριστιανών υπάρχουν και μουσουλμάνοι λιποτάκτες που είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τα εθνικιστικά σχέδια του Σωματείου Ένωσης και Προόδου. Ο πλέον δραστήριος στην περιοχή είναι ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς από την Κερασούντα. Ο ίδιος και οι βοηθοί του δρουν με τους λιποτάκτες και φυγόδικους ελεύθερα χωρίς κανένα περιορισμό. Ο Τοπάλ Οσμάν είναι παράγοντας τρόμου στην περιοχή. Ακόμα και ο τοπικός μουσουλμανικός πληθυσμός ζητάει την απομάκρυνση του.
Μεταξύ των ένοπλων ανταρτών των Ποντίων, ο κυριότερος στρατιωτικός ηγέτης είναι ο Αντών Πασάς. Ενώ υπερασπίζεται μαζί με τη σύζυγο του Πελαγία, τα ποντιακά χωριά είναι ο κυριότερος παράγοντας φόβου των τουρκικών κρατικών και αντάρτικων δυνάμεων. Ο ίδιος σκοτώνεται το 1917 ενώ η σύζυγος του Πελαγία συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1923. Μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην περιοχή βρίσκονται και Κιρκάσιοι.
Οι εξορίες
Σε έγγραφο που ετοίμασε το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας για να σταλεί στο Βερολίνο αναφέρονται τα εξής:
«Η τουρκική πολιτική έχει τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή με σκοπό την πλήρη εξαφάνιση τους με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων. Οι Τούρκοι χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμού και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους να οδηγούν προς το θάνατο. Τα δε σπίτια τους αφού καταληφθούν από τους τσετέδες λεηλατούνται, πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Όποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων εφαρμόζονται και κατά του Πόντου».
Με την ήττα των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή του Πόντου εγκαθίστανται αγγλικές δυνάμεις (ινδοί στρατιώτες με άγγλους αξιωματικούς) και για να εξασφαλίσουν τα μελλοντικά τους συμφέροντα ζητούν από τους πόντιους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους στον τουρκικό στρατό. Οι αντάρτες δεν πέφτουν σ’ αυτή τη παγίδα και δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Οι Έλληνες του Πόντου ενστερνίζονται το σκοπό της ίδρυσης της Ποντιακής Δημοκρατίας. Επιστρέφουν από τη Ρωσία περίπου 100.000 Πόντιοι…
Επειδή το ποντιακό κίνημα φθάνει σ’ ένα επικίνδυνο για το Οθωμανικό κράτος βαθμό, η οθωμανική Κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει στον Πόντο τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο Κεμάλ ξεκινάει τις προσπάθειές του για να καταπνίξει το ποντιακό κίνημα με τη συμφωνία των Άγγλων και την ηθική και υλική υποστήριξη του Σουλτάνου. Όταν φθάνει στη Σαμψούντα συναντιέται με τον άγγλο Ταγματάρχη Hurst και καλεί τους εκπροσώπους των κοινοτήτων στο στρατιωτικό κυβερνείο. Ο ηγέτης των Ελλήνων Μητροπολίτης Γερμανός δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Στην έκθεση που στέλνει ο Μουσταφά Κεμάλ στη Σουλτανική Κυβέρνηση αναφέρει ότι οι ποντιακές αντάρτικες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Γερμανού έχουν πολιτικούς σκοπούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ με την άφιξη του στη Σαμψούντα την 19 Μαΐου 1919 αρχίζει αμέσως την οργάνωση των τουρκικών ανταρτικών ομάδων κατά των ποντιακών ομάδων που επεδίωκαν την ανεξαρτησία. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που συνάντησε ήταν ο Τοπάλ Οσμάν. Όπως φαίνεται και από τα κρατικά αρχεία, ο Μουσταφά Κεμάλ δίνει μεγαλύτερη σημασία στο ποντιακό αντάρτικο κίνημα παρά στο ελληνικό κράτος…
Οι αντάρτες αν και δεν επιτυγχάνουν να αποτρέψουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, δημιουργούν «απελευθερωμένες περιοχές» στα βουνά στις οποίες καταφεύγουν οι Έλληνες από τα καταστραμμένα τους χωριά. Η δημιουργία νέων ανταρτικών ομάδων και η αδυναμία του τουρκικού στρατού να τους εξουδετερώσει οδηγεί σ’ ένα τοπικό συμβιβασμό κατά τον οποίο τα τουρκικά χωριά έναντι της ασφάλειας τους παρέχουν τροφή και υλικά στους πόντιους αντάρτες.
Ο Ali Sait Çetinoğlu είναι Τούρκος ακαδημαϊκός. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται οι Νεότουρκοι, ο Κεμαλισμός, το Ποντιακό Ζήτημα κ.ά. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, με βάση την έρευνα στα Εθνικά Αρχεία της Τουρκίας. Το βιβλίο του «Varlık Vergisi (1942-1944) / Konomik ve Kültürel Jenosid» (Φόρος Περιουσίας (1942-1944) Οικονομική και πολιτιστική γενοκτονία) εκδόθηκε το 2009 στην Κωνσταντινούπολη. Συνέγραψε τη μελέτη «Pontos Sorunu» (To Ποντιακό Ζητημα). Στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο «Τρείς Γενοκτoνίες, Μία Στρατηγική», Αθήνα, Σεπτέμβριος 2010, παρουσίασε την εισήγηση «Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου».
Πόντος
Ο Πόντος υπήρξε στην αρχαιότητα πεδίο έντονου ελληνικού αποικισμού αλλά και βασίλειο επί Μιθριδάτη. Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, ξαναϋπήρξε ως ανεξάρτητο κράτος. Μέχρι το 1923 και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε κατ΄ επιταγή της Συνθήκης της Λωζάνης κατοικούνταν, σε σημαντικό ποσοστό, από ελληνόφωνους χριστιανικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς




